Ημερολόγιο καραντίνας, σελίδα εικοστή τέταρτη….Σαν σήμερα….

2 μήνες ago
5637 Views

Μεσάνυχτα, 58 χρόνια πριν, κλινική «ΜΗΤΕΡΑ» κάπου στη Μιχαήλ Βόδα στην Αθήνα. Ένα τελευταίο βογκητό, ένα παιδικό κλάμα, ένας στεναγμός ανακούφισης. .. Μεσάνυχτα Παρασκευής 30 Νοεμβρίου… Κι ας σε είχε ορκίσει ο πατέρας να μη γεννήσεις Σάββατο. Βλέπεις τα κρεοπωλεία ένα Σάββατο περίμεναν να δουλέψουν τότε. Μόνο το τραπέζι της Κυριακής δικαιούταν την «ακριβή» παρασπονδία. Κι εσύ 9 μήνες στο κρεβάτι του έδινες φρούδες υποσχέσεις, «δε θα γεννήσω Σάββατο σου λέω, θέλω να είσαι εκεί». Κι εγώ πρώτη και τελευταία φορά τον παράκουσα. Βιάστηκα να αντικρίσω τον κόσμο. Ούτε μια μέρα αργοπορία. Ούτε καν για τον ακριβό μου. Εκείνος απών κι η μάνα μόνη. Μόνο η αδερφή της η Μαρία, πάντα η αδερφή της η Μαρία, και η θεία Αργυρώ. 58 χειμώνες μετά….Μεγαλώνω… όμορφα. Με γαλήνη, με ηρεμία, ευτυχισμένη.. Και κάθε χρόνος ένα καινούριο κεράκι στην τούρτα της ζωής. Καινούριες εμπειρίες, καινούρια γνώση, καινούρια όνειρα (ναι, επιμένω να ονειρεύομαι ακόμη)… Και κάθε χρόνο χαμόγελα και αγκαλιές και φιλιά… Μόνο φέτος, αλλιώτικα γενέθλια. Χωρίς την αγκαλιά της μάνας, χωρίς τα φιλιά του Παναγιώτη και της Άννας, χωρίς τα κακαριστά γέλια του Κωνσταντίνου και τα σκέρτσα της Αθηνάς. Τα γενέθλιά μου εν μέσω καραντίνας. .. Εγώ και (ευτυχώς) τα παιδιά μου και τρεις ακόμη αγαπημένοι… Λίγες αγκαλιές, λίγα σκαστά φιλιά να κλείσει γλυκιασμένα το πεντηκοστόν όγδοο έτος της ζωής μου. Ουυυυυπςςςς ….Κι ….εσείς!!! Φίλοι αγαπημένοι (αν και τώρα μακρια), φίλοι διαδικτυακοί με τις δεκάδες ευχές σας κάνατε πιο φωτεινή και πιο χαμογελαστή τη μέρα μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από τα βάθη της καρδιάς μου και αντεύχομαι να έρθουν τα καλύτερα για όλους μας γρήγορα !!!

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *