Τον Γιώργο τον πρωτοσυνάντησα…στην κοιλιά της μαμάς του!
Ναι, καλά διαβάσατε:
η δική μου η μάνα, ήταν από τους πρώτους πελάτες του Φαρμακείου των γονιών του,
Εκεί, στην Ενδεκάτη …
Θυμάμαι πόσο γοητευόμουν
-παιδάκι, αρχές Δημοτικού, εγώ-
από τα ράφια, τα κουτάκια, τα μπουκαλάκια του Φαρμακείου…
Κι όλο Ρωτούσα τη Βίκυ,
Τί είναι το ένα και τί είναι το άλλο,
και γιατί είναι έτσι, και…και…
Και η Βίκυ,
με την κοιλιά στο στόμα,
μου εξηγούσε τα πάντα,
Όσους πελάτες κι αν είχαν μπροστά στο ταμείο,
-Και προσπαθούσε να ηρεμήσει και τη μάνα μου,
Η οποία ντρεπόταν
Κι όλο με μάλωνε που ήμουν τόσο περίεργη
και απασχολούσα με τις αμέτρητες ερωτήσεις μου τη Βίκυ …
Και τα χρόνια πέρασαν,
Και, τέλειωσα την Αγγλική Φιλολογία τον Ιούνιο του 1992 ( χρωστώντας ένα τελευταίο μάθημα από το Τμήμα Κλασσικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Αθηνών, λόγω απεργίας των Καθηγητών του,τότε)
Και ,με το που τελειώνει το Καλοκαίρι,
Βλέπω τη Βίκυ να έρχεται με το αυτοκίνητο από το σπίτι μου ,
Γιατί χρειαζόταν Καθηγητή Αγγλικών για τα παιδιά της…
” Στον Ουρανό σε Γύρευα, στη Γη σε Βρήκα!!” μου είπε όλο χαρά…
Ο Γιώργος μου ,λοιπόν,
Ήταν ο Πρώτος Μαθητής της Καριέρας μου,
Το Γούρι μου,
Η Μεγαλύτερη Αδυναμία
Της Επαγγελματικής μου Ζωής…
Μέχρι Τώρα,
Μέχρι για Πάντα…
Ο Γιώργος μου ,
Είχε μάθει να φτιάχνει
Κι είχε πάντα έτοιμο τον καφέ μου,
Διπλό ελληνικό μέτριο,
Στη σωστή θερμοκρασία,
Την ώρα που έφτανα σπίτι του…
Κι όχι μόνο αυτό!:
Είχε ψήσει και σκαλτσούνια ,
Συνοδευτικό για τον καφέ μου,
Από εκείνα που έφερνε ο μπαμπάς του όταν πήγαινε Κρήτη
– και υπολόγιζε το χρόνο που χρειαζόταν να τα αποψύξει και να τα ψήσει, για να τα βρω έτοιμα στην Ώρα τους…
Ο Γιώργος μου,
Πάντα μου έβαζε μουσική στο τελος του μαθήματος,
Από τα Soundtracks των ταινιών που του άρεσαν…
Κι όταν αγόρασε το cd του Braveheart,
μου έβαλε να ακούσω,
Πρώτη φορά,
το “For the Love of a Princess “
– και μετά, μου έκανε δώρο το cd, γιατί μου είπε ότι μου ταίριαζε…
Ο Γιώργος μου,
όταν ήταν φοιτητής,
Και μιλούσε με τη μαμά του,
Της έλεγε πάντα να με πάρει
Τηλέφωνο,
Για να μου στείλει φιλιά…
Κι Έγινε Επαγγελματίας
Και το Χαμόγελό του
Ήταν Πάντα Εκεί,
Μαζί με μια Καρδιά
που Ελάχιστοι την Έχουν,
Μια Μειλιχειοτητα,
Μια Ηρεμία
Και μια Φιλοσοφία,
Λες κι Είχε Γεννηθεί να Ξέρει
Τα Μυστικά της ίδιας της Ύπαρξης…
Γιώργο μου,
Αχ, Γιώργο μου….
Περίμενα να Έρθω στο Γάμο σου,
Να σε Καμαρώσω Ευτυχισμένο
Με τη δική σου την οικογένεια ,
Και να λέω στα παιδιά σου,
Όλο Χαρά και Υπερηφάνεια
” Τον μπαμπά σας,
Τον είχα μαθητή!!! “,
Όπως λένε και η Λάουρα με το Δημήτρη
Στην κορούλα τους
Κάθε φορά που βλεπόμαστε …
Αχ,Γιώργο μου…
Εχθές, Πήρες μαζί σου
45 χρόνια Αγάπης και Χαμόγελου
από τη Δική μου Καρδιά…
Κι από τις Καρδιές
Όσων σε Γνώριζαν…
( η φωτογραφία μας είναι
30- παρά , χρόνων
Σε Σχολικό Χορό ,
στο μπαράκι που ήμουν κι εγώ θαμώνας…
Μας την είχε βγάλει ο Σωτήρης…)
