ΤΡΟΧΑΙΟ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΔΑ : ΠΑΩ ΑΡΓΑ, ΓΙΑΤΙ ΒΙΑΖΟΜΑΙ.

1 μήνα ago
4994 Views

Χθες 22 1 21, φαινόταν μια καλή ημέρα για ταξίδι στο Κιβέρι από την Ερμιόνη και ξεκίνησα.

Πάτησα αρκετά το γκάζι, πολύ πολύ περισσότερο από ότι ήταν απαραίτητο στον φιδίσιο δρόμο 3 χιλιόμετρα έξω από το Αδάμι, στο μοναδικό σημείο της διαδρομής οπού δεν υπάρχει κανένα σήμα για τηλέφωνο.

Ευτυχώς δεν διέρχονταν άλλο όχημα από το αντίθετο ρεύμα και κυριολεκτικά σώθηκα από ένα δεντράκι, μια γκορτσιά με τη οποία σέρφαρα από το χαντάκι που την ξερίζωσα στο δρόμο και πάλι πίσω στο χαντάκι ώσπου να σταμάτησει το αυτοκίνητο με τη μούρη στο χαντάκι και τον κώλο στο δρόμο. Από 120 χιλιόμετρα που μπήκα στή στροφή, σε 25 μέτρα το αυτοκίνητο έφτασε τα 0.

Η επίγνωση δεν έπαιξε ούτε τρισχιλιοστό του δευτερολέπτου, με μια ροή που τώρα μου φαίνεται σχεδόν συμπαγής. Σε 5″ πέρασε το πρώτο αμάξι και ήδη βρισκόμουν έξω από το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου και του έκανα σήμα να σταματήσει.

Η ώρα ήταν 09:40 και ώσπου να έρθει και να με πάρει από το σημείο η οδική βοήθεια πέρασαν 2,5 γεμάτες ώρες. Η αστυνομία ήρθε 3/4 της ώρας μετά από το ατύχημα και δεν πέρασε ούτε ένα αυτοκίνητο που να μην σταματήσει για να με ρωτήσει για να βοηθήσει. Ένοιωσα βαθιά στον πυρήνα μου την ανθρωπιά όλων αυτών των ανθρώπων.

Στις μία η ώρα ήμουν στο Κιβέρι και στις έξι το απόγευμα έπαιξα μουσική με το Γιάννη, αλλά αυτό που καταλήγοντας θέλω να μοιραστώ, είναι τα λόγια του Νίκου, του σοφού 63χρονου οδηγού ταξί που με πήγε στο σπίτι στο Κιβέρι, από το φανοποιείο:

ΠΑΩ ΑΡΓΑ, ΓΙΑΤΙ ΒΙΑΖΟΜΑΙ.

Αγγελος κΩστας 

Comments

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.