«Με κατηγόρησαν για γκρίνια, αχαριστία, φεμιναζισμό (αλίμονο), μίσος για την πατρίδα μου, φανατισμό, διαστρέβλωση, υπερβολή, ακόμη και για ψευδολογία! Κάποιοι διαμαρτύρονταν για τον τίτλο του βιβλίου, λέγοντάς μου πως όλα αυτά που περιγράφω δε συμβαίνουν μόνο σε γυναίκες αλλά και σε άντρες. Άλλοι ενοχλήθηκαν που μιλούσα για τυφλές γυναίκες αφού αυτά θα μπορούσαν να συμβούν και σε βλέπουσες ή ακόμη και σε γυναίκες με άλλες βλάβες. «Ήταν δυνατόν να το περιορίζω μόνο στις τυφλές;» Τέλος, δεν έλειψαν κι αυτοί που βγήκαν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους μιας και θεώρησαν πως, όχι μόνο τους την έθιξα, όχι μόνο της εναντιώθηκα, αλλά τόλμησα να φανταστώ και να υπονοήσω πως στο εξωτερικό δε θα είχα όλα αυτά τα προβλήματα στην καθημερινότητά μου! «Σαν την Ελλάδα δε θα βρω» και λοιπά και λοιπά!
Μα εγώ δεν είπα ποτέ πως όσα αφηγούμαι συμβαίνουν μόνο σε τυφλές ή μόνο σε γυναίκες ή μόνο στην Ελλάδα. Ωστόσο, πολλά απ’ αυτά τα περιστατικά, πιστεύω πως πράγματι δε θα μου είχαν συμβεί ποτέ αν ήμουν βλέπουσα και όχι τυφλή ή ακόμα κι αν ήμουν άντρας κι όχι γυναίκα, ακόμα και τυφλός. Και, ναι, το πιστεύω ακράδαντα: τα περισσότερα απ’ αυτά σίγουρα δε θα μου είχαν συμβεί αν δε ζούσα στην Ελλάδα. Όσο κι αν δεν αρέσει σε μερικές/ούς να το ακούν. Ας μη μας αρέσει, δεν πειράζει.
Ναι, λοιπόν, η χώρα μας όχι απλώς δεν είναι καθόλου φιλική στα ανάπηρα άτομα αλλά προσωπικά τη θεωρώ και πολύ εχθρική απέναντί τους, απέναντί μας! Είναι μισαναπηρική χώρα η Ελλάδα. Θεσμικά, κοινωνικά, πολεοδομικά∙ ως άτομα με βλάβες μας υποτιμά, μας διώχνει, μας απομονώνει με χίλιους δυο τρόπους. Αλλά εμάς δε μας ενοχλεί το πρόβλημα, μας ενοχλεί που μιλάμε για το πρόβλημα! Ας υπάρχει, δεν πειράζει, αρκεί να μην το υπενθυμίζουμε. Να μην κάνουμε τόση φασαρία, βρε αδερφή/έ! (…)
Ίσως κάποιες/οι ακόμη και τώρα διαβάζοντας “Το ημερολόγιο”, πιστέψετε πως είμαι προκατειλημμένη. Πως δεν είναι δυνατόν να γνωρίζω τις προθέσεις κάποιου αν δε μου τις έχει εξωτερικεύσει, πως δεν είμαι μέσα στο μυαλό του για να μπορώ να βγάλω συμπέρασμα για το πώς και τι σκέφτεται για μένα. Ίσως τα θεωρήσετε όλα αυτά συμπτώσεις ή εμένα γκαντέμω που τυγχάνει να έχω τον μαλακομαγνήτη (επιτρέψτε μου την έκφραση, υποθέτω ενήλικες είμαστε). Πως δε φταίει κανείς άλλος πέρα από μένα που δε χειρίζομαι σωστά τις καταστάσεις και που επιτρέπω όλες αυτές τις συμπεριφορές. Μπορώ να σκεφτώ κι άλλες αντιρρήσεις, κι άλλες σκέψεις σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσουμε τα βιώματα αυτά. Κι άλλους τρόπους να ρίξουμε ξανά την ευθύνη στην ανάπηρη γυναίκα αντί στη μισαναπηρική κοινωνία. Φοβάμαι, όμως, πως θα σας απογοητεύσω. Είναι πολλά για να είναι μόνο συμπτώσεις. Είμαστε πολλές για να θεωρηθώ εγώ τρελή κι υπερβολική. Θα είναι, και είναι ήδη, πολλοί αυτοί που δε βρίσκουν κάτι το προβληματικό σε όλες αυτές τις συμπεριφορές που περιγράφω στο βιβλίο και αναγκάζομαι, εκτός από το να τις υποδείξω, να πρέπει να τις εξηγήσω κιόλας.»
απόσπασμα από το βιβλίο μου «Το ημερολόγιο μιας τυφλής γυναίκας, ιστορίες καθημερινού σεξισμού και μισαναπηρισμού στην Ελλάδα», εκδόσεις The Law Of Success Publishing.
δύο χρόνια μετά, ακόμη επίκαιρο.
Το παραγγέλνεις στέλνοντάς μου προσωπικό μήνυμα ή από τον σύνδεσμο στα σχόλια.
Χριστίνα Σαρρή,
ψυχολόγος – ειδ. ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεύτρια,
εκπαιδευμένη στη συμβουλευτική της χρόνιας νόσου και της αναπηρίας,
συγγραφέας, ομιλήτρια & δημιουργός περιεχομένου για θέματα τυφλότητας