Χθες βράδυ, στο μικρό θέατρο της Παλαιάς Επιδαύρου, ήχησαν οι “Ιαχές”, ένα πρωτότυπο έργο που συνδυάζει ποίηση, αρχαίο δράμα και μουσική.
Ένα γκρουπ έξι ανθρώπων αφηγείται μέσω της μουσικής και της ποίησης το θέμα της μετανάστευσης, της προσφυγιάς, του ξεριζωμού. Τραγουδώντας τα δεινά των προσφύγων και των μεταναστών μπορεί να ευαισθητοποιηθούν οι άνθρωποι.
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στη τζαζ, τη δημοτική παράδοση, την ξένη μουσική, τον Χατζιδάκι, όλα όμως πολύ όμορφα ενωμένα.
Ο Στέργιογλου (γνωστός από τον “Κυνόδοντα”) λέει κάποια στιγμή:
“Κανείς δεν αφήνει την πατρίδα του γιατί το θέλει, αλλά γιατί βρίσκεται στο στόμα του καρχαρία”.
Το προσφυγικό και το μεταναστευτικό δεν είναι απλώς προβλήματα.
Είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Στην κβαντική φυσική, η ματιά μας καθορίζει το φαινόμενο. Η Σχολή της Κοπεγχάγης (η πιο γνωστή και ευρέως αποδεκτή ερμηνεία της κβαντομηχανικής), μας λέει ότι η πραγματικότητα διαμορφώνεται από την παρατήρηση.
Αν κοιτάμε τους ανθρώπους και τους βλέπουμε ως απειλή, τότε θα φτιάξουμε σύνορα και φράκτες.
Αν τους δούμε όμως ως ανθρώπους σε αναζήτηση ζωής, τότε δημιουργούμε συνθήκες αρμονικής συνύπαρξης.
Ό,τι βλέπουμε, αυτό φτιάχνουμε.
Η παράσταση είναι εξαιρετική!
Τουλάχιστον οι Επιδαύριοι μην την χάσετε σήμερα!