Δεν θα ξεχάσω πως ο δικός μου παππούς Δημήτρης Ιωάννου Πασσαλαρης έχασε την ζωή του για την ομάδα του Ολυμπιακού την Κυριακή 14 Ιανουαρίου 1981 . Τόσο φανατισμένος οπαδός της ερυθρόλευκης ομάδας του Πειραιά ήταν. Πέρα από το χόμπι του κυνηγού και δεινός χαρτοπαίχτης είχε μια μεγάλη αγάπη. Τον Ολυμπιακό. Από το 1925 που ιδρύθηκε ήταν τυφλά αφοσιωμένος σε αυτόν.
Ο παππούς ήταν γεννηθείς του 1908. Άλλοτε παρακολουθούσε τους αγώνες από το μικρό ραδιοφωνακι του εδώ στο Χέλι και άλλοτε ζωντανά στο γήπεδο.Την εποχή του 1981 είχε ανέβει στο σπίτι μας στον Πειραιά για να πάει στο τότε παλιό στάδιο Καραϊσκάκη να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα. Όμως τα προβλήματα υγείας σε συνδιασμό με την ήττα και γενικότερα τις τελευταίες ήττες του Ολυμπιακού έγιναν ένα “κοκτέιλ” ισχυρό για να τον εξοντώσουν. Το στομάχι του έσκασε από την στεναχώρια και τα μακαρόνια που είχε φάει το μεσημέρι βρέθηκαν στους πνεύμονες σύμφωνα με την εξέταση που έγινε.
Ο φίλος του , κυνηγός και αυτός , ο γιατρός Παλυβος αρνήθηκε να τον εξετάσει λέγοντας “Αρνούμαι να δω τον φίλο μου στην νεκρική κλίνη” .Ο γιος του θείος Νίκος στο νοσοκομείο από αμηχανία έκανε τούμπες στο διάδρομο τού νοσοκομείου. Εγώ το 1981 ήμουν μόλις 6 ετών και η εικόνα της κηδείας στην Ευαγγελίστρια εδώ στο Χέλι με όλους σχεδόν τους παρευρισκόμενους ντυμένους στα μαύρα είναι η πρώτη εικόνα που μου έχει αποτυπωθεί από την παιδική μου ηλικία.( Πριν από αυτή .. κενό). Αυτή δυστυχώς είναι η μόνη επαφή μου με τον θρυλικό όπως η ομάδα του παππού μου. . Αιώνια του η μνήμη.
Ζήτω ο Ολυμπιακός