Η μέρα ξεκινά με φως. Όχι μόνο από τον ήλιο που ανατέλλει πάνω απ’ τα βουνά, αλλά κι από τις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η Κυριακή του Πάσχα. Η μέρα της χαράς, της λύτρωσης, της Ανάστασης. Οι αυλές γεμίζουν φωνές, οι δρόμοι ευωδιάζουν αρνί στη σούβλα και καρβουνισμένο λιπάδι. Η γη γιορτάζει μαζί μας.
Στην αυλή, ο παππούς έχει ξυπνήσει από τα χαράματα. Η σούβλα είναι έτοιμη, το αρνί καλοπλυμένο και δεμένο με χορδές, στολισμένο με ρίγανη και λεμόνι. Οι άντρες το γυρίζουν αργά, ρυθμικά, σαν να κρατούν ζωντανό τον παλμό της παράδοσης. Τα παιδιά τρέχουν γύρω γύρω, κρατώντας κόκκινα αυγά στα χέρια και προσπαθούν να βρουν ποιο είναι το πιο γερό:
– «Χριστός Ανέστη!»
– «Αληθώς ο Κύριος!»
Τσουγκρίζουν με ενθουσιασμό, γελώντας με κάθε σπασμένο τσόφλι.
Μέσα στο σπίτι, οι γυναίκες ετοιμάζουν το τραπέζι. Σαλάτες με φρέσκα χόρτα, τσουρέκια αρωματισμένα με μαχλέπι, μυρωδάτο κοκορέτσι που μόλις βγήκε από τη φωτιά. Στα ποτήρια γεμίζει κόκκινο κρασί, και τα πρόσωπα φωτίζονται απ’ τον ήλιο και τη χαρά της συντροφιάς.
Κάπου πιο πέρα, ακούγεται το πρώτο τραγούδι. Ένα λαούτο ξεκινά να παίζει, ύστερα ένα κλαρίνο τον συνοδεύει. Ο κύκλος του χορού σχηματίζεται, σφιχτός, ζεστός. Πόδια χτυπούν το χώμα με ρυθμό, χέρια υψώνονται ψηλά. Η ψυχή χορεύει. Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μόνο μια θρησκευτική στιγμή· είναι η ίδια η ζωή που ξαναγεννιέται.
Ο ουρανός είναι καθαρός, όπως και οι καρδιές. Δεν υπάρχει λύπη σήμερα. Μόνο τραγούδι, μοσχοβολιά και το βαθύ νόημα της Ανάστασης: αγάπη, συγχώρεση, ελπίδα.
Κι όταν πέσει ο ήλιος και τελειώσει το γλέντι, θα μείνει στην ψυχή μας αυτή η γεύση της άνοιξης, της επιστροφής στο «μαζί», κι ο απόηχος μιας ευχής που θα σιγοτραγουδιέται μέχρι το επόμενο Πάσχα:
Χριστός Ανέστη – και του χρόνου με υγεία!
Femi Christodoulou