Για όλες τις γυναίκες που τιμώντας τους πολλαπλούς ρόλους που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν αφοσιώθηκαν σε αυτούς με υπέρμετρο ζήλο ξεχνώντας ή αφήνοντας για το τέλος τα δικά τους θέλω.
Για την κόρη, την αδελφή, τη φίλη, την ερωμένη, τη σύζυγο ,τη μαμά, τη γιαγιά. Για την εργαζόμενη και τη νοικοκυρά.
Για τη γυναίκα που πήρε τη ζωή στα χέρια της, που διεκδίκησε ίσα δικαιώματα με τους άνδρες , που δεν άφησε τους άλλους να μιλούν για εκείνη υψώνοντας το ανάστημα και τη φωνή της να ακουστεί.
Για όσες οραματίστηκαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, αμοιβής, εργασίας.
Για τις γυναίκες που κοιτάζουν κατάματα τη ζωή και της κλείνουν το μάτι.
Για εκείνες που γελούν από την ψυχή τους ελεύθερα.
Για εκείνες που αληθινά ερωτεύονται και εκείνες που δεν φοβούνται την μοναξιά.
Για όσες δεν συμβιβάστηκαν.
Για εκείνες που είναι και άνδρες στη ζωή τους, που δε δειλιάζουν που βρίσκουν δύναμη να προχωρούν.
Για τη γυναίκα που είναι μητέρα και πατέρας για παιδιά της.
Για τη γυναίκα με τη βαθιά μαστεκτομή που δεν παραιτήθηκε.
