Παρακολούθησα χθες διαδικτυακά την παρακάτω συζήτηση του e-κύκλου. Συμμετείχαν οι:
Ινώ Αφεντούλη, Εκτελεστική Διευθύντρια, ΙΔΙΣ,
Κώστας Κωστής, Καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας, ΕΚΠΑ
Ανδρέας Πετρουλάκης, Γελοιογράφος
Παύλος Τσίμας, Δημοσιογράφος
Στράτος Φαναράς, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, Metron Analysis
και ο Ευάγγελος Βενιζέλος
Οι συναντήσεις του e-κύκλος γίνονται κλασικές και κοινότοπες. Κατ’ αρχάς συμμετέχουν σχεδόν πάντα οι ίδιοι. Ακόμα και το ακροατήριο αποτελείται από τους ίδιους. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων είναι άνω των 70. Όπως είπε και η Αφεντούλη, hommage στον Σαββόπουλο, είμαστε του 60, άντε 70, θα πρόσθετα, οι εκδρομείς.
Δεν επιδεικνύω ηλικιακό ρατσισμό. Άλλωστε 62 είμαι εγώ και κοντοζυγώνω τα 70. Το πρόβλημα όμως είναι πως ο λόγος τους έχει κολλήσει στην δεκαετία του 60, άντε του 70 της μεταπολίτευσης. Αυτό είναι το ένα στοιχείο.
Το δεύτερο είναι πως σχεδόν όλοι θεωρούν πως ό,τι καλύτερο υπήρξε μεταπολεμικά στην Ελλάδα ήταν η δεκαετία του 1990. Hommage στον Σημίτη. Δεν είναι περίεργο. Άλλωστε, πέραν της ιδεολογίας του εκσυγχρονισμού την οποία ασπάζονται, την δεκαετία αυτή ήταν όλοι περίπου 40άρηδες. Δηλαδή στην επαγγελματική και κοινωνική τους ακμή. Λογικό να την νοσταλγούν και εν μέρει κατανοητό να έχουν κολλήσει σε αυτή.
Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Όταν αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο με βάση την εμπειρία της χούντας ή/και της μεταπολίτευσης, κυρίως μέσα από το φίλτρο της Αριστεράς, και του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, τότε έχεις χάσει τουλάχιστον 30 χρόνια ιστορικής εξέλιξης. Την οποία βίωσες, αλλά δυσκολεύεσαι τρομερά να την αντιληφθείς.
Έτσι, ό,τι ξεφεύγει από το πλαίσιο της κοσμοθεωρίας της εναλλακτικής (κέντρο)αριστεράς, του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού, αυθωρί και παραχρήμα βαφτίζεται ακροδεξιό, αναχρονιστικό, λαϊκιστικό και ωιμέ συντηρητικό. Άρα επικίνδυνο.
Επικίνδυνο όμως για ποιόν; Τον 70άρη, του 60 τον εκδρομέα, που πιστεύει πως οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από την πολιτική. Δεν ξέρουν όμως πως πχ υπάρχουν ακόμα αριστερο-εναλλακτικοί οικολόγοι έφηβοι. Υπάρχουν όμως και πάρα πολλοί έφηβοι που τις προάλλες μίλαγαν στο τικ-τοκ για το μνημόσυνο του Charlie Kirk και την κληρονομιά που αφήνει.
Στην χθεσινή συζήτηση υπήρχε όμως κάποιος που διέφερε: ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Ασχέτως αν διαφωνεί ή συμφωνεί κανείς μαζί του, πρέπει να αναγνωρίζει την προφανή οξύνοια του, την παιδεία του, αλλά κυρίως πόσο μέσα στην εποχή μας είναι και πόσο παρακολουθεί με ευκρίνεια πνεύματος τις εξελίξεις.
Θα συνιστούσα να παρακολουθήσει κανείς το παρακάτω βίντεο παρακάμπτοντας τους άλλους (είναι χάσιμο χρόνου) κι ακούγοντας τις παρεμβάσεις Βενιζέλου. Επίσης οι πίνακες που παρουσιάζει ο Φαναράς στην αρχή είναι ενδιαφέροντες.